Het vertrekpunt

Hij moest gaan werken.
Werk: check.
CV: check.
Motivatie: “voldoende”.

Zijn leven? Niet.

Schulden.
Onzeker wonen.
Geen rust.
Niemand om op terug te vallen.

Maar hij moest werken.

Wat we blijven doen

We sturen mensen naar werk terwijl hun leven nog niet staat.

En dan zijn we verbaasd dat ze uitvallen.

Niet omdat ze niet willen.
Maar omdat ze niet kunnen… in een context die het niet toelaat.

Wat gedrag echt vraagt

Gedrag verandert pas als drie dingen kloppen:
Willen.
Kunnen.
Omgeving.

Wij focussen op motivatie.
En negeren de rest.

De reflex

“Mensen hebben toch ook plichten.”
“We kunnen niet blijven wachten.”
“We moeten richting werk.”

Klopt.

Maar dit is wat we doen:
We vragen verantwoordelijkheid zonder fundament.

De vergeten laag

Vroeger had je een plek waar het opviel als je er niet was.

Vandaag hebben we systemen waar niemand merkt dat je verdwijnt.

Campanilismo

Niet het dorp.

Maar het gevoel dat je ergens hoort.
Dat iemand je kent.
Dat iemand blijft… ook als het moeilijk wordt.

En ja:
dat er ook iets van je verwacht wordt.

De systeemfout

Gemeenten sturen op uitstroom.
Organisaties worden afgerekend op snelheid.

Dus duwen we mensen vooruit… nog vóór ze kunnen blijven staan.

De consequentie

Geen fundament → geen continuïteit.

Je start mensen op… en ziet ze weer verdwijnen.

De oplossing

Bouw eerst een plek.

Mensen om op terug te vallen.
Iets dat blijft, ook als het moeilijk wordt.

Geen plek?
Geen werk.

Maatwerk herbekeken

We noemen het maatwerk.

Maar zonder tijd
is maatwerk gewoon een ander schema.

Maatwerk is tijd.

De kernvraag

Je kan iemand activeren…
maar niet stabiliseren via werk.

Dus de vraag is niet:
Hoe krijgen we iemand aan het werk?

Maar:
Waar hoort iemand bij…
voordat je verwacht dat hij meedraait?

Slot

Werk werkt niet omdat iemand start.

Werk werkt
als iemand kan blijven.