Verleiden naar wat?
Een kandidaat knikt. Het traject kan starten. Maar past het plan ook bij zijn leven? Over participatie, de druk achter een vriendelijk voorstel en de vraag welke volgende stap iemand werkelijk kan dragen.
Mosei Lab
Over leiderschap, organisatiecultuur en verandering.
Aan de Italiaanse familietafel wordt veel besproken. En minstens evenveel geregeld zonder het uit te spreken. In organisaties gaat dat vaak net zo.
Met mijn Italiaanse roots en ervaringen in bedrijven en overheid kijk ik naar leiderschap, organisatiecultuur en verandering. Wat loopt er vast? Wat wordt niet gezegd? En wat kun je daarmee als je samen vooruit wilt?
In Mosei Lab deel ik verhalen, vragen en ideeën. We beginnen met Mosei Officina: de werkplaats waar ik die observaties uitwerk en aan de praktijk toets. Soms levert dat een ander inzicht op. Soms vooral een betere vraag.
Schuif aan. De hamvraag mag op tafel. De San Daniele ook.
Carpe Oranges.
Een kandidaat knikt. Het traject kan starten. Maar past het plan ook bij zijn leven? Over participatie, de druk achter een vriendelijk voorstel en de vraag welke volgende stap iemand werkelijk kan dragen.
Een sollicitatiegesprek gaat over meer dan wat iemand zegt. Wie speelt welke rol? Wie past zich aan wie aan? Via Carnevale en de Palio van Siena kijk ik naar de maskers en posities die bepalen hoe we elkaar beoordelen.
Wie ooit een Italiaans recept heeft gevolgd, is het waarschijnlijk tegengekomen. Olio: q.b. Sale: q.b. Pepe: q.b. *Quanto basta.* Zoveel als nodig. Voor iemand die graag exact weet waar hij aan toe is, is dat een behoorlijk irritante instructie. Hoeveel olijfolie...
Aan een Italiaanse tafel verandert er iets zodra de rekening komt. In organisaties ook. Wie beslist, wie wacht af en wie vangt de gevolgen op? Over macht en verantwoordelijkheid wanneer samenwerken iets begint te kosten.
Goede ingrediënten maken nog geen goede Negroni. Sterke teams vormen evenmin vanzelf een sterke organisatie. Via een bar in Marsala en Garibaldi onderzoek ik hoe verschillen samen richting kunnen krijgen, zonder dat iedereen hetzelfde moet worden.
In Napels betaalt iemand een koffie voor een onbekende. Op het werk geven mensen ook voortdurend iets extra’s: tijd, aandacht, geduld. Maar wat gebeurt er wanneer die vrijwillige hulp stilaan een vaste verwachting wordt?